การแสดงละครไทยเป็นการผสมผสานระหว่างประเพณีทางศิลปะ เรื่องราวทางประวัติศาสตร์ และการแสดงที่ทันสมัย ศิลปะการแสดงในประเทศไทยได้พัฒนาและเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา สะท้อนถึงประวัติศาสตร์และค่านิยมทางสังคมที่มีความหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการแสดงโบราณที่มีกลิ่นอายของราชสำนัก หรือการแสดงร่วมสมัยที่แสดงถึงปัญหาสังคมในปัจจุบัน ละครไทยเสนอประสบการณ์ทางศิลปะที่ไม่เหมือนใครและมีความลึกซึ้ง
หนึ่งในรูปแบบการแสดงที่มีชื่อเสียงคือ โขน ซึ่งเป็นการแสดงนาฏศิลป์ที่ผสมผสานระหว่างการเต้นรำและการเล่าเรื่อง โขนมีการใช้หน้ากากและเครื่องแต่งกายที่มีความซับซ้อน โดยมักจะนำเสนอเรื่องราวจาก รามเกียรติ์ นักแสดงจะใช้การเคลื่อนไหวที่มีความหมายและสัญลักษณ์ในการแสดงอารมณ์และการกระทำ โดยผสมผสานการเต้นรำ การเคลื่อนไหว และดนตรีที่ไพเราะ การแสดงโขนจึงถือเป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่และมีความหมายลึกซึ้ง
ลาคอน เป็นการแสดงอีกหนึ่งรูปแบบที่มีความประณีต ลาคอนเน้นการเคลื่อนไหวที่อ่อนช้อยและการแสดงออกทางวาจา ต่างจากโขนที่ใช้หน้ากาก นักแสดงในลาคอนจะสื่อสารกับผู้ชมผ่านสีหน้าและท่าทางโดยตรง การแสดงลาคอนมักจะนำเสนอเรื่องราวจากตำนานไทยหรือเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์
การแสดง หุ่นเงา (นางยักษ์) ก็ถือเป็นส่วนสำคัญในการแสดงละครไทย ที่ใช้หุ่นหนังขนาดใหญ่และการสร้างเงาเพื่อบอกเล่าเรื่องราวจากตำนานหรือศาสนา การใช้เทคนิคการแสดงหุ่นทำให้การแสดงนี้มีความแปลกใหม่และน่าหลงใหล
ในยุคสมัยใหม่ การแสดงละครไทยได้พัฒนาจนมีการแสดงที่หลากหลายมากขึ้น ละครไทยร่วมสมัย มักจะนำเสนอประเด็นทางสังคม การเมือง และสิ่งแวดล้อม รวมถึงการทดลองใช้สื่อหลายรูปแบบในการสร้างการแสดงที่มีความทันสมัยและน่าสนใจ
เทศกาลละครกรุงเทพถือเป็นงานใหญ่ที่นำเสนอการแสดงละครจากทั่วโลก โดยมีทั้งการแสดงดั้งเดิมและการแสดงร่วมสมัยที่สร้างสรรค์ และเป็นโอกาสให้ศิลปินหน้าใหม่ได้แสดงผลงานของตน
สถานที่อย่าง โรงละครแห่งชาติ ในกรุงเทพฯ เป็นสถานที่สำคัญที่มีการแสดงทั้งโขน ลาคอน และการแสดงร่วมสมัย นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมการแสดงที่สะท้อนถึงความเป็นเอกลักษณ์และความคิดสร้างสรรค์ของละครไทย
การผสมผสานระหว่างศิลปะโบราณและการแสดงร่วมสมัยทำให้ละครไทยเป็นศิลปะที่มีความน่าสนใจและเต็มไปด้วยการสื่อสารทางวัฒนธรรม
