ตัวเลขที่บอกทุกอย่าง
งบประมาณกองทุนการแพทย์ฉุกเฉินของไทยอยู่ที่เฉลี่ยปีละ 1,300 ล้านบาท เมื่อหารด้วยประชากร 66 ล้านคน ตกเพียง 16 บาทต่อคนต่อปี ซึ่งต่ำกว่ามาตรฐานองค์การอนามัยโลก (WHO) ที่กำหนดให้ประเทศลงทุน 5-10% ของงบประมาณสุขภาพรวม ตัวเลขนี้ไม่ใช่แค่ความไม่เพียงพอ แต่สะท้อนลำดับความสำคัญเชิงนโยบายที่ยังให้ความสำคัญกับการแพทย์ฉุกเฉินน้อยกว่าที่ควร
ผลลัพธ์ที่ตามมา: ชีวิตที่รอไม่ทัน
ความไม่เพียงพอของงบประมาณส่งผลโดยตรงต่อผลลัพธ์ทางคลินิก ผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤตกลุ่มสีแดงเข้าถึงบริการได้เพียง 20.39% ของผู้ป่วยวิกฤตทั้งหมด ขณะที่อัตราการเสียชีวิตนอกโรงพยาบาลสูงถึง 38.23 ต่อแสนประชากร และกว่า 73% ของผู้เสียชีวิตเสียชีวิตก่อนที่ชุดปฏิบัติการฉุกเฉินจะไปถึง นี่คือความจริงที่เจ็บปวด: หลายชีวิตหมดโอกาสเพราะระบบไปไม่ทัน ไม่ใช่เพราะโรคที่รักษาไม่ได้
ทางออกที่กำลังถูกพิจารณา
คณะกรรมการการแพทย์ฉุกเฉินมีมติเห็นชอบในหลักการให้กำหนดและเรียกเก็บค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉินจากแหล่งอื่น เช่น ประกันนักท่องเที่ยว เพื่อนำรายได้กลับมาพัฒนาระบบและลดความเหลื่อมล้ำสำหรับคนไทย แนวคิดนี้สะท้อนrealitas bahwaนักท่องเที่ยวต่างชาติประมาณ 35 ล้านคนต่อปี มีผู้บาดเจ็บราว 28,463 ราย และเสียชีวิต 616 ราย โดยกว่า 80.73% เกิดจากอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ ในจังหวัดอย่างภูเก็ต กรุงเทพฯ และเชียงใหม่ การให้ระบบมีแหล่งรายได้ที่ยั่งยืนจึงเป็นทางออกที่สมเหตุสมผลกว่าการพึ่งงบประมาณแผ่นดินเพียงอย่างเดียว
มุมมองที่ต้องเปลี่ยน
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ขาดเทคโนโลยีหรือบุคลากรเท่านั้น แต่อยู่ที่โครงสร้างการเงินของระบบที่เปราะบางจนไม่สามารถรับประกันมาตรฐานขั้นต่ำได้ การเพิ่มงบประมาณโดยไม่แก้ไขกลไกจัดสรรอาจไม่เพียงพอ สิ่งที่ต้องการคือการออกแบบระบบการเงินที่ผูกกับผลลัพธ์และความครอบคลุมเชิงพื้นที่ เพื่อให้ทุกบาทที่ลงทุนไปถึงผู้ป่วยจริง
